در گفتگوهاي بني اسراييل(2)


لطفاً قبل از خواندن اين متن، مروري بر شماره ي 1 (كليك) داشته باشيد.
بار ديگر آيه را مرور مي كنيم:

وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَي ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ لَيِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَني‏ إِسْراييل(الاعراف134)
هنگامي كه بر آن ها بلا نازل شد گفتند: اي موسي! پروردگارت را براي ما بخوان بخاطر عهدي كه به تو سپرده است، اگر اين بلا را از ما مرتفع سازي قطعاً به تو ايمان مي آوريم و بني اسراييل را با تو مي فرستيم.

سخن ما بر روي اين كلمه است: كَشَفْتَ
يعني تو (حضرت موسي عليه السلام) مشكل ما(بني اسراييل) را مرتفع سازي.
آن ها نمي گويند خدا مشكل ما را مرتفع سازد، بلكه مي دانند خداوند احترام و تواني به آن پيامبر موهبت كرده است كه مي تواند به آن وسيله از بني اسراييل دفع ضرر كند.
آيا خداوند در آيات بعد اين عمل بني اسراييل را محكوم كرده است؟
پاسخ: خير
آيا بني اسراييل به شرك دچار شده اند؟
پاسخ خير