تفتازاني و صحابه

تفتازاني* مي گويد:
جنگ ها و مشاجراتي كه در تاريخ ميان صحابه رخ داده و بر زبان افراد ثقه جاري است، ظاهرش نشان مي دهد كه برخي از صحابه از راه حق خارج شده و به حد ظلم و فسق رسيدند. و انگيزه اين كار نيز كينه، حسد، عناد و گاه حب رياست و پادشاهي و ميل به لذات و شهوات بوده است، زيرا هر صحابي، معصوم نيست و هر كسي كه پيامبرصلي الله عليه و آله را ملاقات نموده، اهل خير نبوده است، ولي علما به جهت حُسن ظنشان به اصحاب رسول خدا صلي الله و عليه وآله براي كارهاي خلاف آنان محمل ها و تأويل هايي ذكر نموده اند.و ظلمي كه در حق اهل بيت پيامبر صلي الله عليه وآله كردند، در ظاهر به حدي است كه مجالي براي اخفاي آن نيست و پستي آن به حدي است كه كه اهل آسمان و زمين، بر مظلوميت اهل بيت عليم السلام گريسته و كوه ها از جا كنده شده و صخره ها از هم پاشيده اند و كارهاي زشت آنان هنوز پا بر جاست لعنت خدا به كساني باد كه دست به چنين جناياتي زده، يا به آن راضي و براي آن كوشش كرده اند و عذاب آخرت دايمي و شديد تر است. (شرح المقاصد، ج2، ص 306 – 307)
------------------------
*تفتازاني:
سعدالدين مسعودبن عمربن عبداللّه هروي خراساني تفتازاني)فقيه، متكلم، منطق‌دان و اديب ايراني وي در قريه تفتازان نزديك فسادر خراسان[۱] در قرن هشتم هجري قمري است.[۲] در تاريخ زايش و مرگ او اختلاف بسيار است، اما بنا به قول صحيح‌تر او متولد سال ۷۰۱ خورشيدي (برابر با ۷۲۲ هجري قمري و ۱۳۲۲ ميلادي) و متوفي به سال ۷۶۹ خورشيدي (برابر با ۷۹۲ قمري و ۱۳۹۰ ميلادي) است. وي از عالمان اهل سنت است

فطرت